Łącze do przyjaciela
Jeśli coś się tutaj znalazło, to znaczy, że mogę to z czystym sercem polecić...
Mój mąż jest przewodnikiem tatrzańskim. Oprowadza wycieczki, pielgrzymki i turystów indywidualnych po Tatrach, Zakopanym i Pieninach, a także prowadzi serwis internetowy „Tatry dla każdego”, w którym zamieszcza ciekawe opowieści o tych terenach i ich związkach z historią i kulturą Polski. Serdecznie zapraszam do czytania „Tatr dla każdego” i przekazywania info o moim mężu osobom zainteresowanym pogłębionym kontaktem z Tatrami i Podtatrzem — a szczególnie potencjalnym organizatorom wycieczek :)
Benedyktyni z Tyńca, których bardzo lubię (z ojcem Bernardem Sawickim, opatem, właścicielem najbardziej czarującego uśmiechu na świecie, na czele), bo śpiewają chorał i robią mnóstwo innych fascynujących rzeczy w najlepszym gatunku, uruchomili portal „Poważne sprawy, poważne odpowiedzi”, na którym poruszają podobne tematy jak te, o których piszę na „Stronie o nadziei”. Wymieniamy się więc banerami i życzymy sobie nawzajem licznych czytelników i dużo dobra.
Mój znajomy Wolf Niklaus, twórca Scholi Teatru Węgajty, który sam jest niezwykle ciekawym człowiekiem, wynalazł w środku lasu pod białoruską granicą, w prawosławnym klasztorze w Supraślu, wspaniałego śpiewaka wykonującego zupełnie wyjątkową muzykę. Marcin Abijski, absolwent konserwatorium narodowego w Atenach, śpiewa liturgię bizantyjską i staroruską, i robi to bardzo pięknie... Ma też inne, cenne zalety, które ujawniają się w osobistym kontakcie :) Jeśli usłyszycie o możliwości posłuchania Marcina, decydujcie się bez wahania. Na razie proponuję posłuchać nagrania wybitnego śpiewaka bizantyjskiego, Georgiosa Chatzichronoglou, u którego uczył się on śpiewać.
Wokół krakowskiej bazyliki dominikanów powstało wyjątkowe środowisko muzyczne, zajmujące się muzyką dawną i liturgiczną. W pierwszym rzędzie chcę przedstawić Pawła Bębenka, który jest autorem kilku moich najukochańszych pieśni. Paweł nie dorobił się jeszcze swojej strony internetowej, więc na razie zamieszczam łącze do nagrania jednego z najlepszych kawałków Pawła, „Jaśnieje krzyż chwalebny”.
Perfugium zasługuje zdecydowanie na własny wpis. Tutaj można posłuchać niezwykłego kawałka „Stabat Mater Dolorosa” (Korsyka, XVII wiek). Proszę też obejrzeć całą stronę zespołu. A tych, którzy chcą posłuchać na żywo tej i innych przepięknych pieśni, zapraszam na misterium Męki Pańskiej, które odbywa się co roku w piątki Wielkiego Postu u krakowskich dominikanów (początek godzina 20.15).
I jeszcze kilka słów o Dawidzie Kuszu, bo nie może ich tu w żadnym wypadku zabraknąć. Dawid jest bardzo dobrym człowiekiem i wspaniałym księdzem, pisze prześliczną muzykę, pięknie śpiewa i, jakby tego było mało, jest przystojny ;) „Strona o nadziei” zawdzięcza mu bardzo wiele, a mianowicie nazwę. Więcej informacji o Dawidzie i jego muzyce można przeczytać na stronie Dominikańskiego Ośrodka Liturgicznego. Tutaj zamieszczam łącze do pięknej staropolskiej pieśni „Boska dobroci” w opracowaniu Dawida (z płyty „Pieśń o nadziei”).
Niektórzy czytelnicy prosili mnie, żebym pisała więcej o wierze w Boga i duchowości. Nie mogę spełnić ich prośby, bo nie taki jest cel „Strony o nadziei”. W zamian polecam bloga mojej znajomej Eli Wiater, osoby znacznie bardziej kompetentnej ode mnie (w końcu jest doktorem teologii, a co ;>). Ela pisze niebanalnie i porusza ważne tematy. Nie bójcie się z nią dyskutować i zadawać jej pytań. [Zobacz]
Ela Konderak pracowała dawniej w Telewizji Polskiej, umie robić filmy, a teraz jest redaktorem naczelnym miesięcznika „List”, który uważam za jedyne pismo katolickie w Polsce, jakie daje się czytać. W czasach, kiedy jedne media leją wiernopoddańczą wazelinę i postpeerelowską sakronowomowę, a drugie jad i błoto, ale dla wszystkich Kościół i kler to jedno, a świeckim pozostawia się rolę biernych, miernych i wiernych (lub nie) wykonawców jedynie słusznej linii ww. przewodniej siły, Ela ma odwagę wychowywać dojrzały duchowo, samodzielnie myślący i świadomy swojej podmiotowości laikat. [Zobacz]
Na stronie Krzyśka Pałysa jest sporo wartościowych materiałów o duchowości chrześcijańskiej oraz filmy, zdjęcia i rysunki przedstawiające codzienne życie braci dominikanów w nieco lżejszy i bardziej niekonwencjonalny sposób. Naprawdę warto zajrzeć... ;-) Także sam Krzysiek jest barwną postacią... [Zobacz]
Strona wrocławskiego Stowarzyszenia Schola Gregoriana Silesiensis, śpiewającego chorał gregoriański oraz pieśni tradycyjne. Wraz ze Scholą Teatru Wiejskiego Węgajty wykonują średniowieczne dramaty liturgiczne, biorą też co roku udział w Festiwalu Muzyki Dawnej w Jarosławiu. Są tu też informacje o koncertach. [Zobacz]
Ola mieszka we Wrocławiu, ma męża tradycjonalistę — zwolennika liturgii trydenckiej i hierarchicznego modelu rodziny, oraz trójkę małych dzieci. Zajmuje się domem, dzierga kołderki i gotuje obiady. Tuzinkowa kura domowa, niewidoczny dodatek do dominującego męża? Tymczasem Ola, podobnie jak jej mąż, jest wykształconą i dowcipną osobą, potrafi bronić własnego zdania i mówi mądre rzeczy. Najbardziej zaskoczył mnie sposób, w jaki Ola i jej mąż odnoszą się do dzieci, kiedy są nieznośne: nie tracąc panowania nad sobą, bez wrzasków i pogróżek, za to z żelazną konsekwencją. I skutecznie. Ola prowadzi serwis internetowy pod nazwą, a jakże, „Kura domowa — wszystko o prowadzeniu i upiększaniu domu”. [Zobacz]
Przyznaję — jestem kolejomaniakiem. Mam fioła na punkcie parowozów. Z tego zamiłowania podśmiewa się większość moich znajomych, z wyjątkiem innych kolejomaniaków oczywiście. A ja mam swój ukochany parowóz, do którego zawsze biegnę, kiedy odwiedzam Skansen Kolejowy w Chabówce (podobnie jak Krzyś, odwiedzając ZOO, biegł do klatki z misiem polarnym Kubusiem): Ty2–911, wspaniała i potężna maszyna konstrukcji niemieckiej, tzw. Kriegslok, który miał wygrać dla Hitlera II wojnę. Nie ma piękniejszego zapachu niż zapach dymu z parowozu — węgla i pary wodnej... Skansen w Chabówce ma cenną ekspozycję stałą, a w sezonie turystycznym uruchamia zabytkowe pociągi prowadzone przez parowozy po pięknych szlakach kolejowych Beskidów. [Zobacz]